Ok, hier is 'ie dan, het eind van mijn verhaal over mijn avontuur naar een nieuw bruisend leven Natuurlijk volgen er nog veel meer verhalen, maar waarschijnlijk met minder gevoel voor samenhang dan deze reeks.

Het is nu zaterdag en mijn zus gaat er vroeg vandoor, ze moet namelijk nog helemaal terug naar Nederland rijden. Ik lift nog even met haar mee naar het centrum, om daar vervolgens in het wild te worden losgelaten. Na mijn zus vaarwel te hebben gezegd sta ik in hartje Arhus,... alleen. Niet helemaal doordacht wat ik eigenlijk in het centrum wil doen en hoe ik überhaupt naar mijn kamer moet komen, stap ik gewoon maar een willekeurige richting op. Op verkenningstocht.

Ik herinner me dat er nog wat ontbreekt op mijn kamer, namelijk een kussen en een internetkabel. Dat is mooi, want nu heb ik een doel en lijkt het in ieder geval minder alsof ik een of andere belachelijke toerist ben. Ik kan nu namelijk doelgericht en vastberaden winkels binnenstappen. Gelukkig heb ik voor de vertaling niet de allermoeilijkste objecten nodig, dus dat moet goed komen. Ik heb een Deens miniwoordenboekje en ondanks dat internetkabel er niet direct instaat kan ik wel het een en ander aan elkaar plakken. Maar omdat ik natuurlijk verder geen woord Deens spreek, besluit ik toch maar gewoon de Engelse aanpak te hanteren. Stuk veiliger.

Goed, met een kussen en internetkabel in mijn bezit struin ik verder door het centrum op zoek naar een supermarkt. Ook dit levert succes op en ben in no-time weer buiten. Supermarkten zijn redelijk universeel en ook in Denemarken hebben ze melk, brood en bier. Kleine kanttekening hierbij is dat bier redelijk prijzig is. En laat dat nou net iets zijn wat studenten nogal eens drinken. Ik heb het bier dan ook nog maar even links laten liggen. Er zal vast wel een goedkopere variant te vinden zijn elders.

Richting huis dan maar, want meer kan kan ik niet dragen. Een fiets heb ik nog niet, dus zoek ik naar de bus. Ik kom erachter dat het betaalsysteem voor het vervoer redelijk vergelijkbaar is met het Nederlandse systeem. Ik schijn een clipcard te moeten hebben, want losse kaartjes zijn veel te duur wordt mij verteld. Een clipcard is eigenlijk een soort strippenkaart, alleen neemt het apparaat er gewoon een hap uit in plaats van alleen maar te stempelen. Voor zo´n 17 euro kan je 10x met de bus. Redelijk goede deal dus.

De halte die ik moet hebben is het eindpunt van de bus, dus daar kan ik in ieder geval niet mee de mist in gaan. Dat gebeurt dan ook niet en binnen het half uur sta ik bij Skjoldhojkollegiet en moet de weg zien te vinden naar mijn eigen kamer. Gelukkig is het complex waar ik in woon net een centerparcs voor studenten, en hangt er keurig een map met huisnummers bij de ingang. Uiterst handig.

Eenmaal thuis ontmoet ik twee van de elf huisgenoten met wie ik het komende half jaar dit huis zal delen. Ik neem niet echt de moeite om de namen direct te onthouden. Niet in de laatste plaats omdat ze mijn naam toch ook niet onthouden, maar simpelweg omdat ik slecht ben in namen. Nationaliteiten liggen me beter, en zo kom ik erachter dat ik een Bulgaarse buurman en Zweedse bovenbuurman heb. Gezellig.
Eindelijk betreed ik dan mijn kamer. Moederziel alleen bedenk ik wat ik eens zal gaan doen. Het is zaterdagmiddag en echt veel kans om uit te gaan heb ik niet. Ik pak dan ook maar de internetkabel uit en installeer m´n laptop. Eindelijk iets vertrouwds. Eens kijken tegen wie Ajax morgen moet...